Dikke baby’s, schattig maar niet gezond

25 januari 2012

Kinderen die voor hun tweede jaar te dik zijn, blijven daar in hun volwassenheid vaak ook mee kampen. Het is belangrijk dat in de jeugdgezondheidszorg het bij kinderen al vroeg geconstateerd wordt als ze te dik dreigen te worden, op die manier wordt erger voorkomen en verkeerde gewoontes snel te stoppen.

Dat staat in de nieuwe Richtlijn Overgewicht Jeugdgezondheidszorg die donderdag gepresenteerd wordt tijdens het congres Kinderobesitas 2012.

Kinder-obesitas toegenomen

Het afgelopen decennium zijn kinderen veel zwaarder geworden. Zowel het aantal kinderen met overgewicht als met obesitas is toegenomen. In 1997 was 9 procent van de jongens en 12 procent van de meisjes te dik. In 2009 was dat respectievelijk 13 procent en 15 procent.

Bijna een procent van de jongens had in 1997 obesitas, 12 jaar later was dat 1,8 procent. Bij de meisjes steeg het aantal van 1,6 procent naar 2,2 procent.

Volgende generatie

“We denken dat het aantal kinderen met overgewicht in de volgende generatie minder zal worden. Het is nog niet feitelijk aangetoond, maar de aanwijzingen zijn er wel al”, aldus hoogleraar jeugdgezondheidszorg Remy Hirasing van het VUMC in Amsterdam.

Beter bespreekbaar

Dat komt volgens de hoogleraar onder meer doordat er meer op gelet wordt en het onderwerp beter bespreekbaar is geworden. “Daarom is het nu nog belangrijker dat we de aandacht niet laten verslappen. Als kinderen voor hun 2e jaar al te dik zijn, blijven ze dat geregeld. We moeten af van het beeld dat dikke baby’s er zo schattig uitzien.”

Gedragsveranderingen

Een aantal ‘gedragsveranderingen’ die doorgevoerd moeten worden, is volgens Harasing om baby’s geen zogenoemde pyjamapapjes – snacks vol suiker en zoetstof- te geven. Ook is het beter om de peuter zelf te laten kruipen of lopen in plaats van hem of haar in de buggy rond te rijden.

De richtlijn is bedoeld voor mensen in de jeugdgezondheidszorg zowel lokaal als nationaal. Hiermee moet het eenvoudiger worden om tot een onderlinge afstemming te komen over preventie, signalering, verwijzing en behandeling.

Bron: Gezondheidsnet

Bookmark the permalink.

Comments are closed.